پايگاه هشتم شكاري

آنچه که در وبلاگ پایگاه هشتم شکاری موجود است

airtoair — Tue, 03 Nov 2009 09:28:18 GMT

براي كساني كه هرگز فرود نيامدند تا نام ايران بر بلنداي آسمان جاويد بماند. جاويد ايران وايراني

برای رفتن به آرشیو خاطرات خلبانان اینجا کلیک کنید.

برای رفتن به آرشیو عملیات های هوایی اینجا کلیک کنید.

برای رفتن به آرشیو شخصیت های هوانوردی اینجا کلیک کنید.

برای رفتن به آرشیو مقالات هوانوردی اینجا کلیک کنید.

برای رفتن به آرشیو معرفی جنگنده ها اینجا کلیک کنید.

برای رفتن به آرشیو مطالب دیگر اینجا کلیک کنید.

پرواز پر حادثه

airtoair — Mon, 02 Nov 2009 19:48:31 GMT

پرواز پر حادثه
خاطره از سرگرد خلبان "داریوش خاک نگار "

از همان آغاز جنگ شاهد بودیم که کشورهای بزرگ استکباری و ابرقدرت های شرق و غرب، هر کدام با حداکثر توان درصدد تقویت رژیم عراق در جنگ تحمیلی هستند.
اعزام هزاران کارشناس از کشورهای مختلف به عراق، گسیل داشتن طراحان نظامی برای بهبود شیوه های نبرد به این کشور، اعزام کارشناسان فنی برای سرپا نگهداشتن جنگ افزارها و تجهیزات در عراق، ارسال سیل عظیمی از انواع جنگ افزارهای مدرن و مخرب و تغییر سیستم جنگ در این کشور، از جمله اقدام هایی است که ابر قدرت ها به مورد اجرا گذاشتند.
در طول جنگ تحمیلی شاهد بودیم که با رشادت دلیر مردان نیروی هوایی تعداد بسیار زیادی از هواپیماهای دشمن به زیر کشیده شدند و استکبار جهانی عملا مجبور به تعویض بخش عمده نیروی هوایی عراق گردید.
ابر قدرت ها سعی داشتند با بهره گیری از کلیه امکانات، در نبردهای هوایی به کمک نیروی هوایی عراق بشتابند. دادن اطلاعات با استفاده از هواپیماهای آواکس، در اختیار گذاشتن فرودگاه ها در بخش جنوبی خلیج فارس به این کشور، از جمله اقدام های عملیاتی استکبار بود.
این هواپیما براحتی در فضای کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس و دور از تیررس هواپیماهای ما پرواز می کردند و با بهره گیری از فرودگاه های این کشورها، به منتهی الیه شرق خلیج فارس حرکت کرده و گهگاه به هدف هایی در این منطقه حمله می بردند.

عراق با طرح اسکتبار جهانی دست به جنگ نفت کش ها زده بود

طرح استکبار جهانی بر این بود که طول جبهه جنگ را افزایش داده و عملیات را در سرتاسر سواحل خلیج فارس تا تنگه هرمز گسترش دهد و به این ترتیب از فشار وارده بر کشور عراق بکاهد. اقدام های عملیاتی علیه منابع و منافع جمهوری اسلامی ایران در داخل خلیج فارس به این امر محمدود نبود و آمریکا در پشتیبانی از عملیات ارتش عراق، در سرتاسر خلیج فارس استقرار یافته بود و با انواع تجهیزات و هواپیما و ناوهای هواپیمابر و ناوشکن های پیشرفته در این منطقه حضور داشت و حتی علیه منافع جمهوری اسلامی ایران اقدام تاکتیکی انجام داد. اجرای عملیات تلافی جویانه به وسیله نیروی هوایی علیه دشمن، از جمله مواردی بود که با شدت تمام دنبال شد و به دشمن اجازه نمی داد تا در خلیج فارس به سیادت مورد نظری که به کمک استکبار درپی آن بود، دست یابد.
از منافع جمهوری اسلامی در سرتاسر این منطقه دفاع می شد. کاروان های دریایی در تمام طول مدت جنگ به دقت حفاظت می شد و محموله های نفت به خارج از تنگه هرمز انتقال می یافت و در مقابل آن انواع مصنوعات و آن چه مورد نیاز کشور بود، به بنادر ایران و در نزدیک ترین نقاط به جبهه انتقال می یافت.

مشغول گشت زنی بر روی خلیج فارس بودم

به یاد دارم در یکی از روزهای اویل بهار سال 1367 ماموریت حفاظت و پوشش هوایی تعدادی از هواپیماهای نیروی هوایی را برای اجرای یک ماموریت در داخل خلیج فارس به عهده داشتم. هواپیماهای قدرتمند ما ماموریت داشتند با استفاده از انواع مهمات، موشک ها و بمب های مختلف، هدفی را مورد تهاجم قرار دهند و من ماموریت داشتم که عملیات آنان را پشتیبانی هوایی نمایم و با حضور در منطقه، در مقابل هرگونه عکس العمل دشمن و حتی نیروهای استکباری واکنش نشان دهم. به همین منظور همراه خلبان کابین عقب با یک فروند هواپیمای اف 14 مجهز به انواع موشک های هوابه هوا و مسلسل به پرواز در آمدم و در منطقه ایستایی مورد نظر مستقر شدم. هواپیماهای ما یکی پس از دیگری به پرواز در می آمدند و به سمت هدف پیش می رفتند.

تصمیم به ترک منطقه را گرفتم

منطقه از انبوهی جنگ افزار و شناورهای پیشرفته استکباری پر شده بود. در مسیر حرکت به سمت هدف، هواپیماهای ما بارها توسط ناوهای بیگانه هشدار داده می شدند، اما بدون توجه به هشدارهای آنان، برق آسا در ارتفاع کم به سمت هدف های مورد نظر خود در حرکت بودند.
منطقه را با استفاده از رادار هوایی هواپیما تحت پوشش داشتیم. هیچ گونه فعالیت هوایی مشاهده نمی شد و همه چیز بر وفق مراد پیش می رفت. هواپیماهای ما یکی پس از دیگری ماموریت خود را انجام داده و منطقه را ترک می کردند. در طول مدت حضور آنان در منطقه نهایت تلاش را داشتیم تا پوششی هر چه مطمئن تر برای آنان فراهم کنیم به گونه ای که از هر گونه آسیب هوایی در امان باشند.
با برگشت هر یک از هواپیماها به سمت پایگاه خودی، بار سنگین مسئولیت حفاظت آنها از دوش مان برداشته می شد. خوشحال بودیم که توانسته ایم این ماموریت سنگین را در منطقه ای پر از انواع شناورهای پیشرفته خصم به انجام برسانیم. با دقت زیاد منطقه را با رادار هواپیما تحت پوشش داشتیم و هر دو نفر سعی می کردیم چیزی از دیدمان پنهان نماند.

موشک هواپیمای دشمن درحال برخورد با من بود

مدت کوتاهی از برگشت آخرین هواپیما به سمت پایگاه خودی گذشته بود و دیگر احساس می کردیم که نیازی به حضور ما در منطقه نیست. تصمیم به ترک منطقه و حرکت به سمت پایگاه خودی گرفتیم. در ارتفاع 3000 پایی از سطح دریا در پرواز بودم. درحال ترک منطقه بودم که سر و صدای سیستم اعلام خطر راداری بلند شد. نظری به سیستم انداختم. ما در معرض شلیک موشک راداری قرار داشتیم. چند لحظه بعد، دریافتم که باید موشکی از سمت چپ و پشت علیه ما شلیک شده باشد. برای خنثی کردن قفل راداری دشمن با تمام توان مبادرت به گردش شدیدی کردم. هواپیما به خوبی جواب داد. گردش به سرعت درحال انجام بود که ناگهان اصابت ترکش های موشکی را بر روی بدنه هواپیما احساس کردم. گردش شدید انجام شده مانع از برخورد موشک به هواپیما شده بود، اما ترکش های آن بخش هایی از هواپیما را در برگرفته بود. با گذشت لحظاتی چند، سیستم هیدورلیک هواپیما از کار افتاد. موتور سمت چپ نیز دچار اشکال شده بود بلافاصله دور موتور چپ را به حداقل رساندم و از حداکثر قدرت موتور سمت راست برای ادامه پرواز بهره گرفتم.

موشک دوم دشمن با عبور از من به داخل آب رفت

با شرایطی که داشتیم مصلحت دیدم که به طرف فرودگاه کمکی که در نزدیکی ما بود به پرواز در آیم و با توجه به شرایط اضطراری که داشتیم، در آن جا فرود بیایم. به سرعت به سمت فرودگاه کمکی تغییر جهت دادم. درنگ جایز نبود و باید در حداقل زمان با توجه به وضعیت هواپیما در فرودگاه کمکی به زمین می نشستم. در مسیر حرکت به سمت فرودگاه، مجددا از پشت سر هواپیما، عمل قفل راداری دشمن تکرار شد. این موضوع را از طریق سیستم اعلام خطر راداری دریافتم. تصمیم گرفتم با کاهش ارتفاع و انجام مانورهای لازم، قفل راداری دشمن را بشکنم. لحظاتی بعد درحالی که در نزدیکی فرودگاه قرار داشتم، عبور موشک دیگری را مشاهده کردم که پس از عبور از سمت راست هواپیما، درون آب فرو رفت و منفجر شد و با حرکت به موقع و مانور هواپیما از اصابت آن مصون ماندیم.

نتوانستم در فرودگاه کمکی به زمین بنشینم

به سمت فرودگاه کمکی ادامه مسیر دادم، شرایط برای فرود هواپیما آماده بود. چرخ ها را پایین زدم و در مسیر فرود قرار گرفتم. هواپیما به آرامی روی باند فرودگاه بر زمین نشست. سعی کردم از چتر دم هواپیما استفاده کنم، اما مشاهده کردم که هیچ تغییری در سرعت هواپیما حاصل نشد و این موضوع نشان داد که هواپیما فاقد چتر دم می باشد و چتر آن بر اثر اصابت ترکش های موشک اول از بین رفته است.
دهانه خروجی موتور سمت چپ هواپیما بسته مانده بود و در نتیجه با وجود کاهش قدرت و عقب بودن موتورها از سرعت هواپیما کاسته نمی شد. سعی کردم از ترمز استفاده کنم اما در حدود 3000 پایی انتهای باند متوجه شدم که هنوز هواپیما سرعت زیادی دارد. فرودگاه کمکی فاقد سیستم باریر بود. در صورت ادامه مسیر از باند خارج می شدم و بروز سانحه حتمی به نظر می رسید، از طرفی بردن هواپیما از فرودگاه کمکی تا پایگاه اصلی، کار بسیار دشواری بود. راه طولانی و هواپیما وضعیت نامطمئنی داشت به سرعت تصمیم به پرواز گرفتم.

تصمیم گرفتم به پایگاه اصلی برگردم

موتور سمت راست را به حداکثر قدرت رساندم و در اندک مدتی هواپیما به سرعت پرواز رسید. از باند فرودگاه کمکی برخاستم و بر فراز آن گردشی کردم. راهی جز رفتن به پایگاه اصلی نبود. با وجود نامطمئن بودن وضعیت هواپیما، تصمیم به مراجعت به پایگاه اصلی گرفتم. با این تصمیم به سمت پایگاه به به پرواز در آمدم. هواپیما با قدرت فراوان در مقابل ترکش های دشمن ایستادگی کرده و به راحتی پرواز می کرد و مشکلی برای من بوجود نمی آورد. با وجود آماده نبودن یکی از موتورها و از دست رفتن بخشی از سیستم هیدرولیک، هواپیما همچنان به خوبی فرامین را اجرا می کرد.
در راه، همه پیش بینی ها را برای فرودی سالم انجام دادم. کلیه چک لیست ها را با خلبان کابین عقب مرور کردیم. بخش هایی از هواپیما مورد اصابت موشک قرار گرفته بود و ما قادر به دیدن آنها نبودیم، ولی هواپیما برای فرود سالم، مطمئن به نظر می رسید.

در پایگاه اصلی اعلام وضعیت اضطراری شده بود

سرانجام به منطقه پایگاه نزدیک شدیم. با برج مراقبت تماس گرفتم و تمایل به فرود در پایگاه را اعلام کردم. لحظاتی بعد هواپیمای قدرتمند ما به سلامت در باند پرواز فرود آمد و بدون اشکال توانستیم هواپیما را کنترل کرده و در انتهای باند متوقف کنیم.
با اعلام وضعیت اضطراری از طرف ما، کلیه بخش های پایگاه بسیج شده بودند. خودروهای نجات و آتش نشانی همراه ما در کنار باند در حرکت بودند و پس از ایستادن در منطقه توقف هواپیما اطراف آن را در بر گرفتند. هواپیما را خاموش کردم و به همراه کابین عقب از آن پیاده شدیم. با تعجب به اطراف نگاه کردیم. مسئولان، فرماندهان و دوستانم دور و بر هواپیما را گرفته بودند. به قسمت پشت هواپیما رفتیم. بخش های عمده ای از دم هواپیما بر اثر اصابت ترکش های بی شمار آسیب دیده و قسمت هایی از دم و محفظه چتر بکلی از بین رفته و چتر ترمز هواپیما در هوا رها شده بود. سکان های افقی هواپیما نیز آسیب های فراوانی دیده بودند. یال هواپیما نیز در هر دو سمت، ترکش های بسیاری خورده و بخش های مختلف را از هم دریده بود. سطوح کنترل نیز آسیب زیادی دیده بود و عملا قابل استفاده برای پرواز نبودند. محفظه روغن هیدرولیک هواپیما بر اثر ترکش سوراخ و کلیه روغن های داخل آن خارج شده بود و بحمدالله برخورد ترکش ها باعث بروز آتش سوزی در این قسمت از بدنه هواپیما نشده بود.

کار بازسازی هواپیما به سرعت آغاز شد

در جریان اولین گردش شدید برای دفع موشک دشمن، شرایط به گونه ای بود که متوجه وضعیت فشار وارده بر هواپیما نبودیم، ولی وقتی که عقربه نشان دهنده مقدار جی وارده به بدنه را نگاه کردیم عدد 12 جی مثبت را نشان می داد که نشانه حرکت بسیار شدید هواپیما برای دفع موشک بود.
بلافاصله پس از فرود هواپیما، پرسنل فنی و مسئولان پایگاه با علاقه و شور و حرارت خاصی و به عنوان بخشی از دفع تجاوز دشمن، کار بازسازی آن را آغاز کردند. شاهد بودم که همگی در طول شبانه روز مشغول کار هستند. آماده شدن هواپیمایی که بر اثر موشک ابر قدرت آسیب دیده بود را برای خود افتخاری می دانستند. با روحیه ای بسیار بالا به رفع اشکالات و خسارات هواپیما مشغول بودند. دیدن این همه شور و هیجان برای پرسنل عملیاتی و خلبانان نیز مایه امیدواری بود. همگی با خوشحالی شاهد این تلاش بی وقفه بودیم.
در تمام بخش های فنی نظیر مکانیم عمومی، تجهیزات و وسایل فرودگاهی، سیستم های هیدرولیک و تجهیزات آلات دقیق و الکترونیکی هواپیما، دستگاه های الکتریکی، تجهیزات و تسهیلات مربوط به سوخت و کنترل و هدایت خودکار هواپیما و موتورهای جت، فعالیت وسیع و دامنه داری در پایگاه درحال انجام بود. هواپیمایی که با آسیب دیدگی شدید مجبور به فرود اضطراری شده بود سرانجام با تلاش و مجاهدت دائمی پرسنل تعمیر و نگهداری و پشتیبانی پایگاه پس از 6000 ساعت کار از هز نظر آماده پرواز شد.

سرانجام هواپیما آماده پرواز شد

کلیه سطوح پروازی و بال هواپیما به طور کامل تعمیر و قطعات لازم تعویض شده بود. تجهیزات الکترونیکی و الکتریکی هواپیما که به نوعی در جریان این رویداد آسیب دیده بودند، تعویض و برای تعمیر به رده های بالایی دپویی ارسال شده بود.
هواپیما که با آن همه آسیب در مقابل ابر قدرت استکباری غرب ایستادگی کرده بود، سرانجام پس از دو ماه و نیم تلاش، مجددا آماده پرواز شد و پرواز آزمایشی خود را در تیر ماه سال 1367 با غرور و افتخار انجام داد و به این ترتیب مشت محکم دیگری بر دهان استکبار غرب کوبیده شد.
هواپیما از هر نظر آماده بود و از تاریخ پایان تعمیرات و انجام پرواز آزمایش مجددا و به نحو مطلوب به ناوگان هواپیماهای شکاری نیروی هوایی پیوست تا در دفاع از دستاوردها انقلاب و جمهوری اسلامی ایران همچنان عهده دار ماموریت و مسئولیت های دیگری باشد.

فتح خرمشهر نزدیک است، عقبه عراق باید نابود شود

airtoair — Sat, 23 May 2009 23:12:18 GMT

فتح خرمشهر نزدیک است، عقبه عراق باید نابود شود

18 ماه از شروع جنگ تحمیلی می گذشت. در این زمان کشور بعثی عراق با حمایت دول غربی بسیار قدرتمند شده بود و خرمشهر عزیز در چنگال عراق بود. نیروهای نظامی عراق فقط از لحاظ تجهیزات قوی بودند، درحالی که نیروهای ایرانی به سلاح تقوی و ایمان مسلح بودند. غیور مردان ایرانی با غیرتی مثال زدنی خود را در برابر دشمنی می دیدند که هر روزه با کمک های نقدی و غیر نقدی دول غرب حمایت می شد. ولی این پایان قضیه نبود. بسیاری از کشورهای حوزه خلیج همیشه فارس نیز به حمایت همه جانبه از صدام پرداخته بودند.
نیروی هوایی عراق نیز به دلیل تحویل گرفتن جدیدترین جنگنده ها از کشورهای فرانسه و شوروی سابق، جان تازه ای گرفته بود ولی بازهم با تمامی تجهیزات پیشرفته نمی توانستند دربرابر شجاع دلان تیزپرواز ارتش جمهوری اسلامی ایران ایستادگی کنند.
داشتن جنگنده پیشرفته ملاک نبود، بلکه داشتن خلبانان جسور و با تجربه، نقش اصلی را بازی می کرد. که در این سوی ماجرا نیروی هوایی با داشتن خلبانان جسور و شیردل، در برابر هر تهدیدی ایستادگی می کرد.

عملیات بزرگ بیت المقدس در پیش است

بعد از شکسته شدن حصر آبادان به فرمان امام خمینی (ره)، و آزاد سازی این شهر، عراقی ها باید متوجه می شدند که ایرانی اجازه تجاوز به خاک کشورش را نمی دهد.
ولی این بار نوبت فتح بزرگ تری بود. آزادسازی خرمشهر و رها ساختن آن از دست دشمن.
کارهای ابتدایی عملیات بیت المقدس آغاز شده بود، ولی باید برای نیروها و تجهیزات کمکی عراق که در آن سوی مرز مستقر و آماده بودند که در صورت حمله به خرمشهر، به نیروهای شان بپیوندند، نیز باید چاره ای اندیشیده می شد.

نیروی هوایی دست بکار می شود

هیچ راه کاری نبود غیر از استفاده از هواپیماهای بمب افکن نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران. لذا دستور کوبیدن عقبه عراق به نیروی هوایی صادر شد.
از حدود یک ماه مانده به نوروز سال 1361 با ابلاغ دستور نیروی هوایی در پروازهای متعدد اقدام به بمباران عقبه دشمن می نمود. هر روز این کار انجام می شد ولی به دلیل حجم بالای پدافند عراق، تا اواخر اسفند خلبانان نیروی هوایی موفق به بمباران قسمت اصلی نیروهای دشمن نشده بودند. لذا برای انهدام این قسمت باید از تعداد جنگنده بیشتری استفاده می شد. همچنین باید جنگنده ها به بمب های قوی تری مجهز می شدند. تا آن زمان برای سبک بودن جنگنده از بمب های 1000 پوندی استفاده می شد.

طرح عملیاتی بزرگ علیه عقبه عراق

طرح عملیاتی ضربتی با استفاده از بمب های قوی در قلب نیروهای عقبه دشمن، ریخته شد که بر مبنای آن در یک عملیات بی سابقه، 16 خلبانان برای 8 هواپیما بمب افکن اف 4 انتخاب شدند.
ماموریت بدین شکل طراحی شد که 8 فروند فانتوم، هر کدام مسلح به بمب های قوی و سنگین 3000 پوندی، از پایگاه شکاری همدان در قالب دو دسته چهار فروندی به پرواز در می آیند و در ارتفاع 45000 پایی و نزدیک به هم، تا محل های اصلی تجمع عراقی ها در پشت جبهه پیش بروند و در یک اقدام غافلگیرانه، از ارتفاع بالا آن جا را بمباران کنند و سپس بازگردند. روز عملیات هم 29 اسفند سال 1360 تعیین شد و انتخاب این تاریخ به این جهت بود که با توجه به نزدیکی نوروز، نیروهای عراقی فکر این را نمی کردند که چنین عملیات بزرگی در آستانه سال نو پارسی، توسط نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران انجام شود.

شرح عملیات

صبح زود روز بیست و نهم اسفند سال 1360 در اتاق بریفینگ، تمامی خلبانان شرکت کننده در عملیات به دور هم جمع شدند و افسر اطلاعات و عملیات شروع به تشریح عملیات نمود. با توجه به سنگین بودن عملیات و تعداد بالای نقاطی که سایت های موشکی و پدافندی در آن مستقر بود، کار بریفینگ(توجیه) بیش از یک ساعت به طول انجامید و افسر اطلاعات و عملیات به تمامی سوالات خلبانان پاسخ داد.
لیدر (فرمانده) این عملیات سرلشکر خلبان شهید "عباس دوران" بود. وی نیز با مهم توصیف کردن این عملیات گفت:
- این عملیات باید تحت هر شرایطی انجام شود.
و سپس از خلبانان می خواهد که بعد از تحویل گرفتن تجهیزات و لباس ضدفشار، به سمت هواپیماها حرکت کنند و آخرین چک های لازم را پای هواپیما انجام دهند.
پرسنل فداکار فنی که در این روزها به دلیل پروازهای متعدد جنگی مجبور بودند شبانه روز آماده باشند، با زحمت فروان در طول شب گذشته توانسته بودند 8 فروند هواپیما را بعد از عیب گیری، مسلح و آماده پرواز کنند.
جنگنده ها با تاکسی بر روی باند، اجازه پرواز می گیرند و سپس با فرمان شهید دوران به پرواز در می آیند و در کم تر از چند ثانیه در آسمان قرار می گیرند. به دلیل پرواز در ارتفاع بالا، احتمال هدف قرار گرفتن خلبانان توسط موشک های زمین به هوای سام بسیار بود. لذا کار کمک خلبانان در این پرواز بسیار حساس بود. آنها باید با استفاده از اخلالگرهای الکترونیکی هواپیمای خود، در رادار هدایت موشک های سام اختلال بوجود می آوردند. هواپیماها در فرمیشن چهار فروندی و با فاصله کم از یکدیگر دل آسمان را می شکافتند و پیش می رفتند. با نزدیک شدن به ارتفاعات الوند کوه، جنگنده ها کم کم افزایش ارتفاع دادند و ارتفاع خود را به حدود 45000 پایی رساندند.

تهدیدها آغاز می شود

در همین هنگام ناگهان رادار زمینی اطلاع می دهد که دو فروند جنگنده میگ 25 در فاصله 60 مایلی و از روبه رو به سمت شما می آیند.
تهدید جنگنده اف 4 توسط میگ 25 تهدیدی جدی بود. جنگنده های پیشرفته میگ 25 که توسط شوروی در اختیار عراق گذاشته شد بود، توانایی پرواز در ارتفاع بالا، با سرعت بسیار زیاد را دارا بود. همچنین از رادارها و تجهیزات بهتری نسبت به اف 4 ها برخوردار بود.
همگی خلبانان منتظر اعلام نظر شهید دوران بودند چون او فرمانده عملیات بود تصمیم نهایی را می گرفت. ولی شهید دوران آدم شجاع و نترسی بود و با بی اعتنایی به تهدید میگ ها اعلام کرد:
- اشکالی نداره. ادامه می دهیم همه هواپیماها ارتفاع 45000 پا.
خلبانان با فرمان شهید دوران همگی ارتفاع خود را تصحیح کرده و ارتفاع را به 45000 پا می رسانند. دیگر هواپیما ها نزدیک مرز شده بودند لذا همگی دستگاه های ECM (اخلالگر و یا دستگاه جنگ ضد الکرونیک) خود را روشن کرده تا بتوانند امواج رادارهای جستجوگر و موشک های دشمن را شناسایی کنند.

آتش سنگین پدافند عراق در نزدیک مرز آغاز شد

هواپیماها دیگر به مرز رسیده بودند که پدافند زمینی عراق شروع به شلیک انوع و اقسام موشک ها و گلوله های ضد هوایی به سمت آنها نمود که البته فقط تهدید از جانب موشک ها بود. در همین موقع چندین موشک سام به سمت فانتوم ها شلیک شد که با مهارت خلبان و کمک خلبان ها، همگی به خطا رفتند.
موشک های سام بسیار عظیم بودند. تعدادی از خلبانان تا به حال آن را از نزدیک ندیده بودند. شاید به بزرگی یک هواپیمای جنگنده اف 5 !

فانتوم ها با موفقیت مواضع دشمن را بمباران می کنند ولی...

در همین زمان شهید دوران اعلام می کند:
- همگی آماده فروریختن بمب ها باشید.
پنجاه دقیقه از شروع پرواز می گذشت. به ترتیب ابتدا 4 فروند اول بمب های خود را رها کردند و سریعا به سمت ایران گردش کردند. سپس چهار فروند دوم نیز با فشار دادن کلید رها سازی بمب ها، هرکدام 6 بمب 500پوندی را بر سر صدامیان فرو ریختند و شروع به گردش کردند که ناگهان...
صدای انفجار مهیبی شنیده می شود. یک تیر موشک سام با هواپیمای آخر دسته دوم برخورد کرد. موشک با برخورد به موتور سمت راست، آن را از بین برده بود. موتور سمت راست در آتش می سوخت. هواپیما دچار تکان های شدیدی شده بود. خلبان در یک لحظه متوجه می شود که بر اثر انفجار کاناپی خلبان عقب (طلقی که بالای سر خلبانان است) تکه تکه شده و از جا کنده شده است. تمامی چراغ های هشداردهنده هواپیما روشن شده بود و هواپیما تا لحظاتی قابل کنترل نبود. ولی بلافاصله خلبان هدایت هواپیما را که بسیاری از سیستم های خود را از دست داده بود به عهده می گیرد.
در اولین اقدام خلبان موتور سمت راست را که در آتش می سوخت خاموش می کند و شیر بنزین آن را می بندد تا آتش به نقاط دیگر هواپیما سرایت نکند. بعد از چند لحظه خوشبختانه چراغ اخطار آتش گرفتن موتور سمت راست در کابین خلبان خاموش می شود.

کمک خلبان دستش را به علامت پیروزی بالا برد

در این هنگام خلبان از آیینه به کابین عقب نگاه می کند و با تعجب می بیند که کمک در هواپیما نیست. احساس غریبی می کند و پیش خود فکر می کند که چه شده است؟ آیا او زنده است یا شهید شده است ؟
در همین اصناف به یاد حرفی که کمک خلبان قبل از پرواز به او زده بود می افتد:
- من تحت هیچ شرایطی هواپیما را ترک نمی کنم چون دوست ندارم بدست عراقی ها اسیر شوم و تا آخرین لحظه در داخل هواپیما باقی می مانم.
خلبانان باید مطمئن می شد که دوست خلبانش در کابین هست یا نه؟ اما چطور باید این کار را انجام می داد؟
به علت ارتفاع زیاد و شکسته شدن کاناپی خلبان عقب، فشار هوا در داخل کابین از دست رفته بود. به طوری که به علت نداشتن فشار، خلبان قادر به سخن گفتن نبود. ولی با زحمت زیاد خلبان شروع به صدا زدن کمکش می کند. بعد از چند لحظه با شگفتی تمام دست همکارش را که به علامت پیروزی بالا گرفته بود، مشاهده می کند.
به دلیل سرمای بیش از حد و باد شدید، کمک خلبان سرش را زیر کابین برده بود تا از گزند سرما در امان بماند. خلبان خوشحال از این قضیه به او می گوید که نگران نباشد سعی می کند هواپیما را به پایگاه برساند.
خلبان که خوشحال از زنده بودن دوستش است، با سرعت سعی می کند ارتفاع را کم کند.

هواپیمای دیگر عمق خسارت وارده را تشریح می کند

همزمان با لیدر دسته نیز تماس می گیرد و اعلام می کند که مورد اصابت قرار گرفته است. فرمانده هم به یکی از هواپیما ها دستور می دهد تا در کنار هواپیمای آسیب دیده تا پایگاه پرواز کند.
هواپیمای فانتوم دیگر چند لحظه بعد در کنار فانتوم آسیب دیده قرار می گیرد و وضعیت هواپیما را برای خلبان تشریح می کند و به او خاطرنشان می کند حجم آسیب دیدگی بالاست. قسمتی از دم هواپیما، قسمت های از هر دو بال و قسمت دماغ هواپیما کنده شده و به کلی از بین رفته است، قسمت زیر هواپیما هم تمام سوراخ سوراخ می باشد بهتر است در یک فرودگاه کمکی نزدیک مرز به زمین بنشیند و همچنین خاطرنشان می کند که فرود سختی را خواهد داشت. خلبان با شنیدن توضیحات تصمیم می گیرد به علت آسیب دیده گی کلی که هواپیما دارد، آن را به هر طریق ممکن به پایگاه اصلی برساند زیرا در آن جا امکانات فرود اضطراری بیشتر و بهتر از فرودگاه های کمکی است، پس این مطلب را به اطلاع هواپیمای دیگر که اکنون در کنار او پرواز می کرد می رساند. خلبان هواپیمای دیگر وقتی از تصمیم خلبان اف 4 دیگر مطلع می شود به او می گوید:
- تصمیم گیرنده خودت هستی ... هر طور صلاح می دانی عمل کن.
سپس با پایگاه تماس می گیرد و به آنها اطلاع می دهد که خود را برای فرود اضطراری آماده کنند.

مشکلات یکی از پس از دیگری

هواپیما به حدود 100 کیلومتری پایگاه رسیده بود. کنترل هواپیما به سختی انجام می شد و سوخت نیز درحال اتمام بود.
در پایگاه غوغایی به پا بود. پرسنل آتش نشانی و اورژانس پایگاه همگی در کنار باند حضور داشتند. پرسنل فنی نیز مشغول نصب کابل باریر بودند. (کابل ضخیمی که سرتا سر باند را از عرض می گیرد. هواپیما در این شرایط قلابی در انتهای دم دارد که آن را به پایین می دهد و با درگیر شدن این قلاب با کابل هواپیما متوقف می شود).
هواپیما با نزدیک شدن به باند فرودگاه به تدریج از سرعت و ارتفاع خود می کاهد. اهرم چرخ ها توسط خلبان پایین داده می شود. ولی چرخ ها باز نمی شوند. اضطراب دوباره حکم فرما می شود. خلبان هرکاری می تواند انجام می دهد ولی موفق نمی شود. بلافاصله به کمکش که در کف کابین بود می گوید توسط اهرم اضطراری سعی کند چرخ ها را پایین بدهد ولی او هم موفق نمی شود. سرانجام با کلنجار زیاد و یاری جستن از ائمه اطهار چرخ ها بازمی شوند.
هنگام فرود نزدیک است ولی دوباره مشکل ...
ناگهان هواپیما به علت استفاده از یک موتور آن هم با سرعت کم کنترل خود را از دست می دهد و در آستانه سقوط قرار می گیرد. خلبان که چاره ای ندارد با سرعت دستگیره گاز هواپیما را فشار می دهد و با افزایش سرعت هواپیما دوباره کنترل خود را بدست می آورد ولی این پایان کار نبود، به علت بکارگیری از تمام قدرت موتور برای بدست آوردن تعادل، سرعت هواپیما بیشتر از حد مجاز نشستن شده بود و این درحالی بود که باند هم اکنون در مقابل خلبان قرار داشت. با چنین سرعتی نشستن بر روی باند آن هم با وضعیتی که هواپیما داشت بسیار خطرناک بود ولی چاره ای نبود. خلبان باید هواپیما را به زمین می نشاند. با نزدیک شدن به باند چرخ ها باند فرود را لمس کرد همه چیز تا این لحظه خوب پیش می رفت ولی...
ناگهان برج کنترل پایگاه فریاد زد:
- کابل باریر پاره شد و لاستیک راست هواپیما نیز ترکید.

بالاخره هواپیما از حرکت ایستاد

سرعت زیاد و غیر قابل کنترل هواپیما کابل باریر را پاره کرده بود. هواپیما درمیان بهت همگان با سرعت به سمت انتهای باند می رفت.
خلبان با توکل به خداوند آخرین کاری را که می توانست انجام دهد آغاز کرد و با قدرت هرچه تمام تر پاهایش را بر روی پدال ترمز فشار داد. هواپیما با شگفتی تمام انگار کسی آن را متوقف کرده باشد، در انتهای باند متوقف شده بود. ولی خطر هنوز خلبانان را تهدید می کرد. شعله های آتش موتور سمت راست هواپیما که به دلیل فشار شدید باد فرصت بیشتر شدن پیدا نکرده بود به ناگه شعله ور شد، ولی بلافاصله این آتش توسط پرسنل مستقر مهار شد.
خلبانان بعد از پیاده شدن از هواپیما تازه به عمق فاجعه پی بردند و متوجه شدند که با چه معجزه ای بر زمین نشسته اند. خلبانان اذعان می داشتند که شاید اگر درحال پرواز هواپیما را از این زاویه دیده بودند اقدام به خروج اضطراری می کردند.

چه نیرویی خلبانان را نجات داده بود

براستی چه نیروی فوق بشری، این هواپیما را تا زمین هدایت کرده بود؟ چه کسی به یاری خلبانان شتافته بود؟ آیا این مصداق بارز امداد غیبی نبود؟ هواپیمایی که کابل ضخیم باریر را پاره کرده بود و یک چرخ هم نداشت توسط چه نیروی در انتهای باند متوقف شد؟
هواپیمای فانتوم فوق به دلیل خسارات وارده شدید، به قسمت بازسازی منتقل شد و پس از گذشت سی ماه کار شبانه روزی پرسنل فنی پایگاه، آماده پرواز شد و به خدمت مجدد نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در آمد.

http://iranian-airforce.blogfa.com

http://airtoair.blogfa.com/

چگونه یک جامبو جت اوراق می شود؟

airtoair — Sun, 10 May 2009 19:50:18 GMT

هواپیمای ۷۴۷ یکی‌ از سمبل‌های هواپیماهای عصر نو و سمبل انقلاب تکنولوژی در عرصه هواپیما و بخصوص هواپیماهای مسافربری هستش. ولی‌ به دلیل حرکت رو به جلو صنعت هر سمبلی‌ روزی به آخر زمان کاربردی خود رسیده و باید از صحنه خارج شود. در این نوشتار در ارتباط با نحو خارج کردن هوپیمأی به بزرگی‌ ۷۴۷ به بحث خواهیم نشست.

گروهی از مکانیک‌های ماهر در زمانی‌ کمتر از ۱۲ هفته یک جمبوجت ۷۴۷ را به شش میلیون قطعه مختلف تقسیم میکنند. ارزش این قطعات چیزی در حدود نه میلیون و هفصد هزار دلار خواهد بود. اتمام این کار بشدت وابسته به کار گروهی و تجربه بالای پرسنل خواهد بود.همچنین خطرات جانبی در کنار کار اوراق کردن یک جمبوجت بیشتر این کار را تبدیل به یک رقابت بین مرگ و زندگی می‌کند، برای مثال جابجای قطعاتی به بزرگی‌ یک ماشین در ارتفاعی معادل یه ساختمان پنج طبقه.

هواپیمای مورد بحث بعد از ۲۴ سال خدمت اخرین پرواز خود را به محلی در صحرای آریزونا و شهری به نام گودیر انجام داده و بازیافت میشود. رکورد پرواز این هواپیما در ۲۴ سال گذشته ۱۲۰۰ بار سفر به دور زمین بوده ولی‌ در حال حاضر بخاطر بالا بودن هزینه‌های نگهداری ترجیع داده شده جهت اوراق شدن به مزایده گذارده شده و باز یافت شود. قطعات این هواپیما هنوز قابل استفاده در سایر جمبوجت‌های ۷۴۷ و یا سایر هواپیماهای خانواده بوینگ می‌باشد ولی‌ بدنه بدلیل تحمل استرس‌های زیاد هزینه بر شده است.

شرکت برنده مناقصه aero turbine با تخصص در مکانیک و تعمیر هواپیماهای متوسط است. هدف این شرکت بازیافت ۹۸ درصدی این جمبوجت می‌باشد.بطور تقریبی موتورها و ۳۰ درصد از قطعات داخلی‌ مثل پنلها (Flight Instrument) قابل فروش مجدد و استفاده در سایر هواپیماها خواهد بود. اوراق کردن (Demolition) این جمبوجت با این ابعاد برای اولین بار در این شرکت انجام میشود و در جهت بهینه انجام شدن کار کاملا به منوال هواپیما اتکا میشود.

ابعاد اشیانه (Hanger) این شرکت برای ۷۴۷ کوچک بوده و بخاطر همین تمام مراحل اوراق کردن آن در هوای آزاد و در زیر آفتاب سوزان صحرای آریزونا انجام میشود. همچنین برای این کار ابزار آلات جدید توسط تیم این شرکت طراحی و ساخته شده است. محوطه انبار بطور تقریبی به ۴ برابر وسعت قبلی‌ افزایش یافته است.

مرحله اول: جدا کردن موتورها (Engine Removal)

در اینجا باید خاطر نشان کرد تمام قطعات باز شده از هواپیما باید دارای شناسنامه شامل شماره سریال، نام قطعه، گزارش سلامت قطعه، تاریخ برداشت آن از روی هواپیما و غیره باشند. این پروسه شامل تمام قطعات چه مهم و چه ابتدای مثل دستگاه درست کردن کافی میشود.

هر موتور ۷۴۷ چیزی در حدود ۴.۸ تن وزن داشته و در صورت نو بودن ارزشی معادل سه میلیون و شش صد هزار دلار دارد. ولی‌ موتور‌های دسته دوم چیزی در حدود یک میلیون دلار ارزش دارند. هرموتور دارای دو قسمت مختلف هست که باید به صورت جداگانه از بالها جدا و به صورت یک پارچه (One Unit) به انبار منتقل شود.به این منظور مکانیک‌های شرکت فوق باید شصت اتصال الکتریکی، سه خط هیدرولیک را از هر موتور جدا کرده، سوخت داخل لوله های هر موتور را تخلیه کنند و بالغ بر ۳۷۵ پیچ و مهره را از موتور باز نمایند.

یک لحظه غفلت در انجام این مراحل حتی باعث کشته شدن افراد شده است. برای همین مساله ایمنی‌ و پروسه‌های پیشگیری کاملا جدی پیگیری میشود.هر موتور به وسیلهٔ سه مکانیک و در ۴ ساعت برای جدا شدن از بال آماده میشوند و در مجموع ۱۵۰ ساعت کار برای جدا کردن ۴ موتور وقت صرف میشود.ولی‌ ارزش این ۴ موتور برای کمپانی به زمان صرف شده روی آنها میارزد زیرا به مبلغ چهار میلیون و سیصد هزار دلار به فرش میروند.

مرحله دوم: تخلیه سوخت از باک‌ها (Fuel Extraction)

قبل از شروع مراحل بعدی کار اول باید سوخت اضافی در باک‌های داخل بال و بدنه خارج شود که از نظر ایمنی‌ ارزش بالایی دارد. زیرا کوچک‌ترین مقدار سوخته باقی‌ مانده در باک‌ها میتواند در مراحل بعدی کار باعث انفجار در هواپیما شود. هر ۷۴۷ دارای دو باک در هر بال، یکی‌ اصلی‌ و دیگری رزرو، است که در مجموع گنجایشی در حدود ۶۴۰۰۰ لیتر سوخت را دارند. همچنین در زیر بدنه در مقطع اتصال بال‌ها و بدنه باک مرکزی قرار دارد که گنجایشی در حدود ۶۴۰۰۰ لیتر را دارد.

برای تخلیه سوخت از روی پانل مقابل مهندس پرواز اول باید دریچه ایمنی‌(Security Latch) روی خروجی‌ هر باک باز شود تا اجازه تخلیه به متخصص سوخت گیری داده شود. تا لحظهٔ کامل تخلیه سوخت، هواپیما از سیستم تولید برق خود ( Auxiliary Power Unit ) استفاده می‌کند ولی‌ بعد از آن این سیستم خاموش شده و تمام قطعات الکتریکی هواپیما از کار میافتد. این عمل از روی پانل مقابل مهندس پرواز انجام میشود.

مرحلهٔ سوم: جدا کردن ابزار آلات پروازی (Flight Instrument Removal)

در داخل کاکپیت یک ۷۴۷ بالغ بر ۱۰۰ عدد ابزار آلات هوانوردی وجود دارد که فقط نشانگرهای روی پانل مقابل مهندس پرواز در بازار دست دوم ارزشی معادل ۵۰۰۰۰ دلار دارند. تمام این نشانگرها و سایر ابزار آلات پروازی به همراه جعبهٔ سیاه هواپیما (Cockpit Voice Recorder and Flight Recorder) که در قسمت دم هواپیما قرار دارند از هواپیما جدا و به انبار منتقل میشوند. این ابزار آلات مجددا کلیبره شده و برای استفاده در سایر هواپیماها به کار میروند.

مرحله چهارم: جدا کردن دماغه (Nose Removal)

یکی‌ از قطعات با ارزش که در بازار دسته دوم خواهان زیادی دارد دماغه هواپیما میباشد. این دماغه محل نصب رادار هواشناسی است که همچنین باید در مقابل تنش‌ها و نیروهای وارد بر آن به وسیلهٔ جریان باد که در زمان کروز سرعت معادل ۵۰۰ مایل بر ساعت ( معادل ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت) دارد مقاومت کند. دماغه یک ۷۴۷ در صورت سلامت در بازار دست دوم ارزشی معادل ۱۲۰۰۰ دلار دارد. برای جدا کردن دماغه اول رادار از محل خود باز شده و سپس سه نفر مکانیک در ارتفاع یک ساختمان سه طبقه (۹-۱۰ متر از سطح زمین) اقدام به جدا کردن دماغه، که وزنی در حدود ۹۰ کیلوگرم و قطری معادل ۲ متر دارد، میکنند.

مرحله پنجم: بالها و سروموتور‌ها (Actuator Removal)

وزن هر بال در یک ۷۴۷ معادل ۲۰ تن و سطح آن برای پارک کردن ۲۲ اتومبیل متوسط وسعت دارد. در داخل هر بال ۷۴۷ تعداد ۲ عدد سروموتور (Actuator)، که درواقع سیستم‌هایی‌ شامل موتور‌های الکتریکی و جک‌های هیدرولیکی هستند، که کنترل کننده حرکت فلپ ها و بالچها میباشند وجود دارد. از این سروموتور‌ها ۴ عدد در قسمت سکان افقی (Horizontal Stabilizer) و ۲ عدد در سکان عمودی (Rudder) وجود دارد که در مجموع ۱۰ عدد در هر ۷۴۷ تعبیه شده است. هرکدم از این سیستم‌ها ۹۰ کیلوگرم وزن دارد و برای جدا کردن آن از بال نیاز به افقی نگاه داشتن فلپ‌ها است که با فشار دست به سمت بالا بر فلپ‌ها حاصل میشود. هر فلپ بالغ بر ۲۰۰ کیلوگرم وزن دارد.

مرحله ششم: جدا کردن لندینگ گیر (Landing Gear Removal)

در هر ۷۴۷ تعداد ۵ عدد سیستم لندینگ گیر که بترتیب یکی‌ در دماغه و دو عدد در زیر بالها و دو عدد در نزدیکی‌ محل اتصال بالها به بدنه نصب شده اند وجود دارد. قبل از جدا کردن لندینگ گیر‌ها هواپیما باید بر روی جک‌های خاصی‌ نشانده شود تا بعد از برداشتن لندینگ گیر‌ها هواپیما به زمین نیفتد. ولی‌ بدلیل جدا کردن قطعات مختلف از هواپیما مرکز ثقل آن در حل حاضر جابجا شده و در صورت قرار دادن جک‌ها در محل نا مناسب باعث سقوط هواپیما میشود. برای حل این مشکل قسمت دم هواپیما قطع شده تا مرکز ثقل به جلو منتقل شود. ارزش هر یونیت دست دو لندینگ گیر بالغ بر ۴۰۰۰ دلار می‌باشد.

مرحله هفتم: پاک سازی و برداشت سایر لوازم

در این مرحله بالغ بر ۵ مایل (معادل ۸ کیلومتر) لوله کشیهای مختلف و ۱۱۷ مایل ( معادل ۱۸۸ کیلومتر) سیم کشی‌ و بالغ بر سه میلیون انواع پیچ و مهره که بیشتر در قسمت زیر بدنه قرار دارند از هواپیما باز و دسته بندی میشوند.

همچنین مواد رادیو اکتیو که به عنوان بالانس و وزنه تعادل در داخل بالها بکار رفتن از هواپیما جدا شده و به مراکز مربوطه فرستاده میشوند. این مواد در حالت عادی فعال نیستن ولی‌ در صورت مجاورت با گرمای زیاد فعال میشوند.

تمامی‌ قسمت‌های داخلی‌ قابل بازیافت مثل صندلیها و یا دیوار‌های داخلی‌ در این مرحله از هوا پیما جدا شده و برای ارسال به مراکز باز یافت آماده میشوند.

مرحله هشتم: اوراق کردن (Demolish)

سرانجام در این مرحله جک‌ها از زیر هواپیما برداشته شده و عملیات اوراق کردن شروع میشود. بدنه هواپیما به قطعات کوچک تبدیل شده و جهت ذوب به مراکز مربوطه فرستاده میشود. این کار در طی ۸ روز انجام میشود.از ذوب بدنهٔ یک ۷۴۷ تعداد ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ شمش الومینیوم به وزنه تقریبی ۶ تا ۷ تن بدست میاید که در ساخت قوطی‌های نوشابه و یا برد‌های الکتریکی به کار میرود.

پایگاه هشتم شکاری

یادداشتهای یک خبرنگار

سرهنگ خلبان حسین مددی

airtoair — Sun, 12 Apr 2009 06:46:18 GMT

سرهنگ خلبان حسین مددی

سرهنگ خلبان حسین مددی

گواهینامه پایان دوره پرواز با فانتوم سرهنگ خلبان حسین مددی

سرهنک حسین مددى در سال 1325 در شهریار متولد شده و بعد از اتمام

دوران دبیرستان وارد نیروى هوایى شده و خدمت خود را اغاز کرده و بعد از کذراندن دوره هاى مقدماتى در سال 1351 وارد دانشکده خلبانى شده و بعد از کذراندن دوره هاى اموزشى مقدماتى یرواز در بایکاه قلعه مرغى تهران در سال 1352 جهت اموزش خلبانى به کشور امریکا اعزام شده و بس از پایان دوره 6 ماهه موفق به اخذ مدارک لازم شده و در سال 1353 به کشور بازکشته و دوره آموزش شکارى- تاکتیکى F-4E را شروع کرده .

بس از بایان دوره اموزشى در گردان 11 شکارى- تاکتیکى مهراباد , به پایگاه سوم شکارى (شاهرخى) منتقل و بس از مدت کوتاهى براى دومین بار به امریکا اعزام شده و این بارجهت دوره تخصصى شناسایى- تاکتیکی E RF-4 .

سرهنک حسین مددى براى دومین بار توانست دوره 6 ماهه شناسایى – تاکتیکى را با موفقیت پشت سر گذاشته و مدارک لازم را اخذ نماید و به کشور مراجعت نماید.

حسین مددى دوران آموزشى را با قهرمانان شجاعى چون شهید ذوالفقارى-شهید نوروزى- سرتیپ جانباز فرسیابى و مرحوم ترابى و دیگر دوستان کذراند.

در سال 1354 به گردان11 شناسایى- تاکتیکى مهرآباد.( تنها گردان شناسایى نیروى هوایى) ملحق شده و پروازهاى شناسایى خود را شروع نمود.

باشروع جنگ تحمیلى بدون شک تمامى یگانهاى ارتش- سپاه- بسیج به شناسایى مناطق جنگى – شهرى- استراتژیک و لوجستیک دشمن جهت انجام عملیات هاى مختلف نیاز داشتند و آن بعهده عقابان تیز بین بود. بدین صورت که قبل از انجام هر گونه عملیات از سوى یگانهاى هوایى- زمینى-دریایى باید مناطق مورد عملیات و اهداف کاملا شناسایى مى شد و بعد نتایج شناسایى در ستاد فرماندهى مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و دستورات عملیات و چگونگی آن اعم از حملات هوایى-زمینى-دریایى داده مى شد و بعد از انجام حملات هوایى-زمینى-دریایى بار دیگر خلبانان شناسایى به محل مورد نظر اعزام شده و جهت شناسایى مجدد محل جهت تخمین خسارت و تائید موفقیت نظامى محل را مجددا شناسایى مى کردند.

سرهنک خلبان حسین مددى از ابتداى جنگ تحمیلى پرواز هاى شناسایى خود را شروع کرده وبا وجود تاکید و تلاش یدافند هوایى قوى عراق براى سرنگونى هواییماى شناسایى به دلیل نقش کلیدى و مؤثرو همچنین تعداد معدود انها موفق به انجام ماموریت هاى بسیار خطر ناک و غیر ممکن همراه دیکر دوستان شده که تعداد عملیات هاى موفق و مؤثر ایشان متجاوز از 60 پرواز برون مرزى بوده است.

که یک نمونه از این عملیات ها, شناسایى منطقه بصره بود. زمانى که هزاران نیروى پیاده در محاصره نیروهاى عراقى قرار کرفته و ارتباط آنها بانیروهاى ایرانى قطع شده و هر لحظه عرصه بر انها تنک تر شده و امکانات پشتیبانى و ارسال مهمات به آنها قطع شده بود. با محاصره نیروهاى ایرانى , ارتش عراق پوشش هوایى خود را بر این منطقه افزایش داده و پدافند خود را در منطقه تقویت کرده و به هیج وجه حاضر به شکسته شدن این محاصره نبود.با وجود تلاش بى وقفه نیروهاى در محاصره براى مقابله و حمایت هوایى جنگنده هاى نیروى هوایى ایران از محل, نیاز به شناسایى کامل مواضع و تجهیزات و نقاط ضعف منطقه محاصره شده بود که دستور شناسایى این منطقه بحرانى از طرف ستاد فرماندهى صادر شده و به گردان 11 شناسایى- تاکتیکى محول شده و براى انجام این عملیات بسیار حساس سرهنگ حسین مددى و یکى از خلبانان با تجربه انتخاب شده.براى انجام این عملیات نیاز بر این بود که از یکى از پایگاه هاى نزدیک به منطقه این عملیات صورت گیرد که پایگاه امیدیه براى انجام این عملیات انتخاب شده و خلبانان شناسایى از تهران به طرف پایگاه امیدیه پرواز کرده و در آنجا در حالت standby قرار کرفته تا در یک فرصت مناسب این عملیات را انجام دهند. بدلیل وجود گشت هاى هوایى متعدد ویى در یى عراقى در منطقه این عملیات چهار روز به تعویق افتاده و در اخر بعد از یک سرى زمانکیرى هاى تاکتیکى که توسط خلبانان و متصدى رادار صورت کرفت, دریک فرصت کوتاه زمانى که کشت هاى هوایى عراقى در حال تعویض و تحویل پست هوایى بودند,خلبانان شناسایى وارد منطقه شده و با شجاعت از یدافند منطقه عبور کرد و منطقه را بطور کامل شناسایى کرده و به یایکاه مراجعت کرده. که بلافاصله نتایج شناسایى و عکسبردارى مورد بررسى قرار گرفته و طى زمان کوتاهى با انجام یک عملیات بزرگ زمینى و هوایى این محاصره شکسته و هزاران نیروى در محاصره نجات پیدا کرده. و بخاطر تمامى این رشادت ها سرهنک حسین مددى بارها از سوى مقامات کشورى و لشکرى مورد تشویق و سپاس قرار گرفته است .

شایان ذکر است جهت اطلاع بعضى از دوستان که نسبت به هوابیما هاى شناسایى آشنایى ندارند عرض شود خلبانان شناسایى از معدود خلبانانى هستند که هنگام انجام پروازهاى شناسایى همیشه بصورت تک فروندى پرواز کرده و هوابیماى شناسایى(RF-4) هیچ گونه سلاح تهاجمى و یا دفاعى نداشته و تنها دوست و رفیق راه آنها در عملیات ها و نبرد هاى هوایى با هواپیماهاى دشمن , برنده اهنى قدرتمند آنها براى فرار از معرکه بوده است.

شعار معروف خلبانان شناسایى که شما مى توانید بصورت یک PATCH برروى سینه آنها مشاهده کنید حاکى این واقعیت مى باشد:

UNARMED-ALONE-UNAFRAID

سرهنک حسین مددى در سال 1363 بعنوان رئیس آموزش شکارى منطقه هوایى مهرآباد منصوب شده و تا سال 1370 در این سمت باقى ماند.

همجنین در سال 1366 به فرماندهى پایگاه یازدهم زاهدان منصوب شده و به مدت یکسال در این سمت باقى ماند.

منبع وبلاگ وزین پروازی دیگر

KAMAN (BOW) 99

airtoair — Sun, 29 Mar 2009 10:34:18 GMT

KAMAN (BOW) 99:

The Iraq air invasion started on 22 september 1980,but the IRIAF designed and operated a huge air strikes to gain air superiority on iraq air force just one day later by more than 140 military aircrafts.This proudly operation was "kaman 99" which means "Bow 99".This name refers to legendary iranian hero ,namely,"Arash Kamangir" who was a strong man in using bow and arrow Also it refered to rage fire of Iran nation which was fired to far-reaching points of enemy land and 99 was the number of operation plan pages..As soon as sun rose in iraq, fighters striked to this country sky.The main reason for choosing this time was this fact that since sun rises from east to west and Iran is located in the east of iraq,so iraq air defence was annoyed by sun lights, making aiming so difficult.The operation region was all over Iraq land and sky such us kirkook,moosel,rashid,habania,naseria,shoibieh,koot,almosana and many other air bases from 30 in south to 37 in north of Iraq.The main goal of the operation was ruining Iraq air force as much as possible.To achieve this aim,the majority of airbases,fuel tankers,munitions bunkers,aircraft shelters,air industrial centers,runways,control towers and everything which was effective in paralysing Iraq air force were bombarded.Also,before the main invasion,some anti air enemy defence carried out and radar sites,air to air missiles sites and other air defence instruments were aimed by fighters.It is estimated that about 56 percent of iraq air force ability were descended for a long time.For example,AL-Rashid airbase,near Baghdad,was operated again two mounths later.After Iraf being paralysed,Iran air force was able to operate air to ground strikes against iraq ground forces in Khozestan and other part of our dear land,making them paralysed on ground,too.The most important fighters using in this air strike were F-5(Tiger),F-4(Phantom),F-14(Tomcat) and fuel tankers.Also,the most important airbases were Tehran,Tabriz,Hamedan,Dezful,Bushehr and Shiraz.About 380 pilots took part in this operation who 140 of them entered in Iraq sky.On this day,Iriaf lost some of best pilots including "Homayoon Shoghi","Ghafar Raminfar","ghlomhosein orooji","Massih Dinmohammadi","Bahram Eshghipoor","Abass Eslaminia" and ....During next days world medias started to admire Iranian pilots and their fighters.They mentioned Iran pilots ability and their manoueuvers against Baghdad powerfull air defence as UNIQUE and WONDERFUL jobs and the heads of Iraq who were feared of other such operations suggested ceasefire.

Source:Internet BY:Alireza Sadeghi

کمان ۹۹:

حمله هوایی عراق در 31 شهریور 1359 آغاز شد اما نیروی هوایی ایران جهت کسب برتری هوایی عملیات بزرگی را فقط یک روز بعد توسط بیش از 140 جنگنده طراحی و اجرا نمود.این عملیات غرورآمیز کمان 99 نامیده شد.این نام اشاره به قهرمان افسانه ای ایران "آرش کمانگیر"دارد که مردی قدرتمند در استفاده از تیر و کمان بود.همچنین این نام اشاره به آتش خشم ملت ایران داشت که بسوی نقاط دوردست سرزمین عراق شلیک می شد و عدد 99 تعداد صفحات این طرح بود.بمحض اینکه خورشید در عراق طلوع کرد جنگنده ها به آسمان این کشور هجوم بردند.دلیل اصلی برای انتخاب این زمان این بود که چون خورشید از شرق به غرب طلوع می کند وایران نیز در شرق عراق قرار دارد لذا نور خورشید باعث آزار پدافند هوایی عراق می شد و هدفگیری را برای آنها مشکل می کرد.محدوده عملیات کل سرزمین و آسمان عراق نظیر کرکوک-موصل-رشید-حبانیه-ناصریه-شعیبیه-کوت-المثنی و بسیاری از پایگاههای دیگر عراق حد فاصل مدار 30 درجه در جنوب و37 درجه در شمال عراق بودوهدف عملیات تخریب نیروی هوایی عراق تا حد ممکن بود.برای نیل به این هدف قسمت اعظم پایگاههای هوایی-مخازن سوخت-انبارهای مهمات-پناهگاههای هواپیما-مراکز صنایع هوایی-باندها-برجهای کنترل و هر چیز دیگری که در زمینگیر کردن نیروی هوایی عراق موثر بود بمباران گشت.همچنین قبل از عملیات اصلی چند عملیات ضد پدافند هوایی انجام گرفت و سایتهای راداری-مقرهای موشکهای زمین به هوا و سایر تجهیزات دفاع هوایی توسط جنگنده ها مورد هدف قرار گرفت.تخمین زده میشود که حدود 56 درصد از توان هوایی عراق کاهش یافت.بعنوان مثال پایگاه الرشید در نزدیکی بغداد دو ماه بعد مجددا عملیاتی گشت.پس از فلج شدن نیروی هوایی عراق نیروی هوایی ایران قادر به انجام عملیات هوا به زمین بر ضد نیروی زمینی عراق در خوزستان و سایر بخشهای میهن عزیزمان شد که باعث زمینگیر شدن آنها بر روی زمین نیزگشت.مهمترین جنگنده ها در این حمله هوایی اف-5(تایگر)-اف-4(فانتوم)واف-14(تامکت)وتانکرهای سوخترسان بودند.همچنین مهمترین پایگاههای هوایی شرکت کننده در این عملیات پایگاههای تهران-تبریز-همدان-دزفول-بوشهر وشیراز بودند.در این روز نیروی هوایی ایران جمعی از بهترین خلبانان خود را از دست داد که شامل"همایون شوقی"-"جعفر رامین فر"-"غلامحسین عروجی"-"مسیح دین محمدی"-"بهرام عشقی پور"-"عباس اسلامی نیا" و تنی دیگر بود.در خلال روزهای بعد رسانه های جهان شروع به ستایش از خلبانان ایرانی و جنگنده های آنان کردند.آنان قابلیتهای خلبانان ایرانی و مانورهایشان بر ضد دفاع قدرتمند هوایی بغداد را منحصر بفرد و شگفت انگیز ذکر نموده و سران عراق که از عملیات مشابه دیگری در هراس شده بودند پیشنهاد آتش بس دادند.

منبع:اینترنت گردآوری و ترجمه:علیرضا صادقی

http://www.oldpilot.ir

http://airtoair.blogfa.com/

نبرد با میراژهای عراقی (لحظه انتخاب)

airtoair — Mon, 16 Mar 2009 20:58:19 GMT

خاطره ای از سرتیپ خلبان "فضل الله جاویدنیا"

بیشتر از یک سال از شروع جنگ تحمیلی می گذشت، در طول این مدت همیشه برتری هوایی از آن نیروی هوایی ایران بود و ضربات جبران ناپذیری به نیروی هوایی عراق وارد شده بود؛ به نحوی که امکان هر گونه ابتکار عملی از آنان سلب گردیده بود. در خلال این مدت، کشور عراق از سوی اکثر دول غربی و شرقی تجهیز می شد. موشک های پیشرفته برای هواپیماهای میگ 23 عراقی به منظور هدف قرار دادن کشتی های نفتکش که نفت صادراتی ایران را از جزیره خارک بارگیری می کردند، و کشتی های تجاری که کالاهای اساسی مورد نیاز کشور را به بندر ماهشهر می آوردند، در اختیار کشور عراق قرار گرفت که با واکنش و حضور شبانه روزی هواپیماهای گشتی اف 14 در خلیج فارس مواجه و بیش از 95 درصد ماموریت های آنان خنثی گردید.

تجهیز نیروی هوایی عراق به هواپیماهای پیشرفته میراژ

در همین راستا دولتمردان عراق دست به دامان کشور فرانسه شدند و دیری نپایید که تعداد قابل توجهی هواپیمای میراژ تحویل کشور عراق گردید. با ورود این هواپیماها، نیروی هوایی عراق جان تازه ای گرفت زیرا هواپیماهای میراژ به آخرین تکنولوژی جنگ الکترونیک و موشک های راداری و حرارتی مجهز بودند.
در روزهای اولیه آذرماه سال 1360 خلبانان عراقی موفق گردیدند با استفاده از هواپیماهای میراژ اشکالاتی را برای سه فروند از هواپیماهای اف 14 که در جنوب غرب کشور مشغول گشت هوایی بودند، بوجود آورند که خوشبختانه خلبانان از این ماجرا جان سالم بدر بردند.

تشکیل جلسه در اطاق جنگ پایگاه هشتم شکاری

بلافاصله از سوی سرلشکر شهید (سرهنگ آن زمان) عباس بابایی جلسه ای با حضور کلیه خلبانان اف 14 تشکیل شد و موضوع تهدید هواپیماهای میراژ مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. اگر می خواستیم از منطقه ایستایی عقب تر پرواز کنیم، عراقی ها به خواسته های نامشروع خودشان رسیده بودند و این جرات به آنان داده می شد که بی پروا از هر نقطه ای وارد حریم هوایی کشور ما شوند و مقاصد شوم خود را به اجرا در آورند. اگر می خواستیم از منطقه ایستایی روزهای قبل جلوتر برویم، با تهدیدات موشک های زمین به هوای سام دشمن که در مناطق اشغالی غرب کشور مستقر بودند مواجه می شدیم. هر کس در اندیشه چاره ای بود. جلسه تا حدود ساعت 12 شب به طول انجامید و همگی بر این عقیده بودیم که نباید به دشمن میدان بیشتری داده شود، باید چاره ای اندیشیده می شد که بتوان هواپیماهای میراژ را مورد اصابت قرار داد.
برابر برنامه تنظیمی، اولین پرواز نیم ساعت قبل از طلوع آفتاب بود که من و شهید خورشیدی (ستوانیکم آن زمان) باید این پرواز را انجام می دادیم. در آن جلسه من به شهید بابایی پیشنهاد نمودم که اگر بتوانید هماهنگی لازم را جهت کنسل نمودن کلیه پروازهای ورودی و خروجی فرودگاه اهواز و همچنین کلیه پروازهای برون مرزی که جهت انهدام هدف های مورد نظر در جنوب کشور عراق توسط شکاری بمب افکن های نیروی هوایی در ساعات اولیه صبح صورت می گیرد، انجام دهند. ما می توانیم در سکوت مطلق رادیویی خلبانان عراقی را غافلگیر کینم. ایشان و سایر خلبانان کاملا متوجه منظور من از این پیشنهاد شده بودند زیرا در آن زمان اکثر پروازهای پشتیبانی هوایی توسط هواپیماهای ترابری نیروی هوایی از آن جا انجام می شد و همچنین کلیه هواپیماهای شکاری بمب افکن ما که بعد از انجام ماموریت بمباران از خاک عراق وارد کشور می شدند، ابتدا برای هواپیماهای اف 14 یک هدف محسوب می شدند. همچنین هماهنگی های لازم جهت شناسایی هواپیماهای ترابری مستلزم مکالمات زیاد رادیویی و اتلاف وقت می گردید که این خود فرصتی مناسب را برای هواپیماهای میراژ فراهم می ساخت.

موافقت معاونت عملیات نیروی هوایی

همان شب پیشنهاد این جانب با مرحوم سرتیپ خلبان بهرام هوشیار معاونت عملیات وقت نهاجا در میان گذاشته شد و ایشان دستور لغو کلیه پروازهای شکاری بمب افکن را از پایگاه های جنوب و غرب کشور و پروازهای ترابری به فرودگاه اهواز را در ساعات اولیه صبح صادر و هماهنگی های لازم را با رادارهای خودی به منظور حفظ سکوت مطلق رادیویی بعمل آورد.

راس ساعت مقرر به پرواز در آمدیم

ساعت 5 صبح روز چهارم آذرماه سال 1360 مجددا طرح پروازی را با شهید خورشیدی مرور و راس ساعت 30/6 از باند پروازی پایگاه هشتم شکاری به پرواز در آمدیم. با اوج گیری به ارتفاع حدود 20 هزار پا رسیدم و به سمت اهواز ادامه مسیر دادیم.
منطقه ایستایی ما شمال اهواز تا نزدیکی حمیدیه بود. البته عراقی ها در حوالی حمیدیه یک سکوی موشکی سام مستقر کرده بودند که خود تهدیدی انکار ناپذیر برای ما بود. طلوع خورشید در آن دقایق اولیه صبح برای ما یک مزیت بود زیرا ما را قادر می ساخت که سمت غرب را بهتر با چشم ببینیم و برای عراقی ها یک نکته منفی بود زیرا خورشید مستقیم در چشم آنها بود و قادر به دیدن ما با چشم نبودند.

دوفروند هواپیماهای میراژ وارد منطقه شدند

دقایقی از طلوع خورشید نگذشته بود که دو فروند هواپیمای میراژ از پایگاهی در نزدیکی شهر بصره به پرواز در آمدند و با ارتفاع 22 هزار پایی وارد منطقه ایستایی خود در حوالی اروند رود شدند. آنها توسط رادارهای زمینی خود از موقعیت ما با اطلاع بودند. همانگونه که کلیه تحرکات آنان برای ما پوشیده نبود.
ما می دانستیم که هواپیماهای دشمن برای این که بتوانند ما را مورد هدف قرار دهند، باید فاصله ای کم تر از 20 مایل با ما داشته باشند. ما شاید می توانستیم در بیشتر از این مسافت هم اقدام به شلیک موشک نماییم ولی هر چقدر می توانستیم فاصله را کم تر از بیست مایل کنیم، شانس بیشتری برای هدف قرار دادن آنها داشتیم.

هرکس سعی می نمود دیگری را مورد هدف قرار دهد

چندین بار به سمت یکدیگر پرواز نمودیم و کاملا همدیگر را در رادارهای مان داشتیم. ولی میراژها از حدود فاصله 20 مایلی ما به سمت داخل کشورشان گردش می کردند و ما به دلیل وجود سکوی موشکی سام نمی توانستیم جلوتر برویم و باید کاری می کردیم که آنها بیشتر داخل کشور ما شوند. هربار که به سمت یکدیگر پرواز می کردیم آنها جرات بیشتری پیدا می کردند و جلوتر می آمدند. در یکی از این نزدیک و دورشدن ها بود که تصمیم نهایی را گرفتم و در فاصله حدود 25 مایلی از آنها سکوت رادیویی را شکستم و به رادار زمینی اعلام نمودم برمی گردم. البته می دانستیم که کلیه مکالمات ما از طریق استراق سمع در همان لحظه ترجمه و به خلبانان میراژ اعلام می شد و آنها هم که در رادارهای شان متوجه تغییر سمت و گردش من شده بودند، به حرکت خود به سمت شرق ادامه دادند.

انجام مانورهای پی در پی

در یک لحظه من هواپیما را invert (وارونه) نمودم و با مانوری بسیار شدید به سمت زمین رفتم (مانور spilit-s) و در ادامه گردش با مانوری دیگر شبیه به دایره (loop) مجددا ارتفاع گرفته و سر هواپیما را سمت غرب قرار دادم. شهید خورشیدی که کمک خلبانی بسیار ماهری بود، بلافاصله رادار را روی آنان قفل نمود و ما در موقعیتی مناسب جهت شلیک موشک قرار گرفتیم. یک تیر موشک دوربرد فونیکس به سمت آنها شلیک نمودم. هواپیماهای میراژ بوسیله سیستم جنگ الکترونیک خود متوجه قفل شدن رادار ما و شلیک موشک هوابه هوا سمت خود شده بودند ولی چون من در ارتفاع پایین تری بودم، نمی توانستند مرا پیدا کنند. بنابراین بی هدف دو تیر موشک حرارتی بدون این که روی ما قفل راداری انجام داده باشند شلیک نمودند و چون سیستم های جنگ الکترونیک هواپیمای ما قفل شدن رادار و یا شلیک موشکی را نشان نداده بودند من اطمینان داشتم موشک های شلیک شده دشمن که با چشم شاهد شلیک آنها بودم، به من برخورد نخواهند کرد. چون موشک ما هنوز فعال نشده بود نیاز به اطلاعات راداری از هواپیمای ما داشت. پس به سمت هواپیماهای میراژ پرواز را ادامه دادم تا این که شاهد برخورد موشک شلیک شده خودم به یکی از هواپیماهای میراژ و انفجار آن در آسمان شمال اهواز و برخورد قطعات موشک و هواپیمای منفجر شده به هواپیمای میراژ دوم بودم که آن هم درحال سوختن به سمت عراق گردش نمود و همان طور که گفتم به دلیل وجود تهدیدات زمینی موشک سام قادر به تعقیب آن نبودیم.
خلبان هواپیمای منفجرشده موفق شد با استفاده از چتر نجات درشمال اهواز فرود آید و دقایقی بعد توسط هلی کوپترهای خودی به مقر استقرار تیم هماهنگ کننده نیروی هوایی در فرودگاه اهواز که همگی شاهد نبرد هوایی ما با چشم خود بودند، انتقال یافت.

ماجرای شکستن پای خلبان عراقی

هفته قبل از این ماجرا، تلویزیون عراق فیلمی از هدف قرار گرفتن یک فروند هواپیمای اف 4 ایرانی نمایش داد که در آن خلبانان این فانتوم به طرز فجیعی در محل سقوط به شهادت رسانیده شدند. برادران بسیجی که آن فیلم را دیده بودند قبل از رسیدن هلی کوپتر پای خلبان میراژ را شکسته بودند که بعد از انتقال به تهران در بیمارستان نیروی هوایی (فجرکنونی) تحت درمان قرار گرفت.

اطلاعات خوبی درباره میراژ بدست آوردیم

با بازجویی هایی که از این خلبان بعمل آمد کلیه نکات ریزی که ما می خواستیم در مورد هواپیماهای میراژ عراقی بدانیم، بدست آوردیم و تا پایان جنگ دیگر هیچ یک از هواپیماهای عراقی جسارت نزدیک شدن به مناطقی که هواپیماهای اف 14 بودند را نداشتند. بر اساس گفته خلبانانی که بعدا به اسارت ما در آمدند، به آنها دستور اکید در مورد عدم درگیری با هواپیماهای اف 14 داده شده بود.

قدردانی شهید بابایی از من و شهید خورشیدی

در تاریخ دوازدهم آذر ماه همان سال نیروی هوایی عراق 6 فروند هواپیمای میراژ را مامور شکار یک فروند اف 14 نمود که در آن درگیری مجددا من و شهید خورشیدی شرکت داشتیم و توانستیم یک فروند از آنها را ساقط کنیم و از مهلکه جان سالم بدر بریم که توسط فرمانده وقت پایگاه هشتم شکاری شهید بابایی برای ما نشان لیاقت درجه یک درخواست گردید.

http://iranian-airforce.blogfa.com/

روی صدام را کم کردیم! (پاسخ خلبان های نیرو هایی به صدام)

airtoair — Mon, 12 Jan 2009 11:55:21 GMT

صدام که از طریق مترجم عرب زبان خود متوجه این سوال شد زیاد خوشش نیامد. چهره اش خشمگین شد و مطالبی را به عربی گفت که مترجمش این گونه آن را ترجمه کرد :
- ما به یاری کشورهای دوست و حامی خود به تازگی چنان دژمستحکمی از پدافند هوایی در اطراف شهرها و منابع اقتصادی خود از جمله نیروگاه های برق برپا کرده ایم که فرمانده پدافند ما اعلام کرده چنانچه هر خلبانی بتواند با موفقیت به شعاع 50 مایلی رینگ های پدافندی این نیروگاه ها برسد، حقوق یک سال خود را به عنوان جایزه به او خواهد داد.

در حین مصاحبه، به چهره رضا یاسینی و عباس دوران نگاه می کردم. برق غیرت را در چشمان این عزیزان دیدم. لحظه پس از پایان مصاحبه علیرضا یاسینی رو به عباس دوران گفت:
- عباس حاضری بریم روی صدام رو کم کنیم؟
که عباس پاسخ داد:
- یاعلی بریم.
من هم با آنها راهی شدم. بلافاصله مجوز را از معاونت عملیات پایگاه گرفتیم و عباس دوران به عنوان لیدر انتخاب شد و شروع به تشریح پرواز نمود. بلافاصله بعد از پایان بریفینگ به اتاق تجهیزات رفته و با تحویل گرفتن تجهیزات دو فروند فانتوم مسلح آماده پرواز شدیم. با کسب اجازه از برج مراقبت به پرواز درآمدیم. هدف نیروگاه برق بصره بود. با ارتفاع کم و سرعت بالا از مرز گذشته و وارد خاک عراق شدیم.

زندگی نامه سرتیپ خلبان جعفرعمادی

airtoair — Wed, 31 Dec 2008 21:10:18 GMT

لحظه انتخابی بزرگ فرا رسیده بود او باید راه خود را برای آینده انتخاب می کرد خلبانی شغلی بود که او همیشه آن را آرزو می کرد پس در این راه درنگ نکرد و در همین سال وارد دانشکده هوایی نیروی هوایی شد . دوره آموزشهای مقدماتی پرواز و زبان انگلیسی را در پادگان قلعه مرغی تهران با موفقیت به پایان رسانید و برای سپری کردن دوره پیشرفته پرواز همراه با دیگر دانشجویان خلبانی در تاریخ یکم آبان ماه سال 1348 به آمریکا اعزام شد و در پایگاه لوریدو در ایالت تگزاس شروع به یادگیری فنون پیشرفته خلبانی نمود . دوران بسیار دشوار و حساسی در زندگی جعفر بود او باید با پشتکار و تلاش شبانه روزی سعی می کرد این دوره را با موفقیت کامل سپری کند روزهای سخت آموزش رو به پایان بود و او خود را برای پروازهای نهایی خود آغاز نموده بود و بالاخره در تاریخ بیستم اسفند ماه سال 1350 او موفق به اخذ گواهینامه خلبانی گردید و با درجه ستواندومی به ایران بازگشت و با توجه به نمراتی که کسب کرده بود بعنوان خلبان شکاری معرفی شد .

شهید خلبان محمدامین میرمرادزهی (هوانيروز)

airtoair — Sat, 27 Dec 2008 06:19:18 GMT

وی دارای بدنی تنومند و قدی بلند بود و علاقه زیادی به انجام کارهای سنگین داشت. عاشق خلبانی بود و پس از مطلع شدن از پذیرش و استخدام هوانیروز، به همراه یکی از هم استانی‌های خود به نام "حسین پهلوان"،‌ در دانشکده خلبانی نیروی زمینی ارتش به عنوان دانشجوی خلبانی هلیکوپتر کبری پذیرفته شد. دوران تحصیل را در تهران با موفقیت و به عنوان یکی از بهترین خلبانان و چتربازان به پایان رسانید. پس از آن در گروه رزمی و پشتیبانی هوانیروز اصفهان مشغول به خدمت شد. در آن‌جا از خلبانان موفق و توانمند و مسئولیت‌پذیر آن‌جا به حساب می‌آمد. در هنگام پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی به همراه دیگر همراهانش نقش ارزنده‌ای در پیشبرد اهداف انقلاب ایفا نمود. از ابتدای شروع درگیری کردستان، در مبارزه و سرکوبی شرارت‌‌ها نقش‌آفرینی بسزایی داشت و موفق شد با کمک همسنگرانش منطقه را از شر دشمنان معاند خارجی و فریب‌خوردگان داخلی پاکسازی کند.
در سال 1360 که تعداد 33 تن از پرسنل نیروهای انتظامی در منطقه گشت (کوه سفید) شهرستان سراوان توسط اشرار به شهادت رسیده بودند و منطقه نیاز به پشتیبانی هوانیروز داشت. وی به همراه همرزمانش با 5 فروند هلیکوپتر به سراوان عازم شده و به سرکوبی اشرار و عوامل دشمن پرداخت و منطقه از شر و شرارت و اشرار مسلح پاکسازی گردید.
با شروع جنگ تحمیلی توسط رژیم بعثی عراق علیه مرز و بوم اسلامی‌مان، با میل و اشتیاق و افتخار در جبهه حضور یافت و در نبرد حق علیه باطل تلاش‌ها و رشادت‌‌های فراوان از خود بروز داد. همرزمانش شهامت و دلیری و تلاش وافر و علاقه شدید او به دفاع از خاک عزیز کشورمان و رشادت‌‌ها و از خودگذشتگی‌هایش را نشانه شخصیت والای او می‌دانستند. اخلاق و رفتار خوبش زبانزد همگان بود. همیشه می گفت: تا خون در بدن داشته باشم، اجازه نمی‌دهم یک وجب از خاک میهن اسلامی به دست دشمن پلید بیفتد.